با سلام؛ بحث در مورد حجاب ؛ بحثی سنگین ، داغ و گاها بسیار خطرناک است. من با این کاری ندارم که چه کسی حجاب دارد و چه کسی نه ! این یک اعتقاد است که حال غلط و یا درست بودن آن بحث جداگانه ای را با زمان زیاد طلب میکند. در کشور ما ایران؛ بحث حجاب همیشه بعد از انقلاب به صورت بسیار افراطی مطرح بوده و همیشه برخورد با بی حجابی؛ یک معظل حکومتی و عمومی انگاشته شده است؛
این تجربه را سی و چند سال است که مادران و خواهران و دوستان و آشنایان ما داشته اند و خواسته و یا ناخواسته مجبور به تن دادن به این قانون شده اند. سوالی که برای من مطرح شده و همیشه میشود و تا این لحظه برای آن جوابی عقلانی و منطقی و لوجیک پیدا نکرده ام این است که:
1 – اصلا چرا باید همه چیز زنان را در حوزه سکسی و برجستگی و فرورفتگی و رختخواب و کلا زیر کمر ببینیم و در مورد آن فکر کنیم که بعد بر اساس یک طرز فکر غلط و بیمار گونه بخواهیم جلوی مشکلات بعدی آن را بگیریم؟
2 – به نظر من حجاب داشتن؛ همانند زدن ماسک بر صورت هست. حالا این ماسک میخواد “ماسک ضد آلودگی هوای شهری” باشد و یا در بدترین حالت “ضد حملات بیولوژیکی وشیمیایی مخرب”؛ در هر صورت فرقی نمیکند. ما بر اساس اینکه محیط اطرافمان را آلوده میبینیم ویا حداقل این فکر را داریم که محیط آلوده است بر صورت خودمان ماسکی میزنیم که جلوی این آلودگی را بگیریم. آیا شما غیر از این برداشت میکنید ؟
در مورد حجاب آن هم در این حالت که بسیار شدید تاکید می شود و به پاسگاه و کلانتری میکشند و جریمه میکنند و تعهد میگیرند؛ نشان دهنده چیزی غیر از این نیست که مسئولین امر به این اعتقاد رسیده اند که کلا جامعه آلوده است و همه خانمها باید از ماسکی قوی به نام ” حجاب “ استفاده کنند تا از دست این ویروسهای آلوده در امان بمانند. آیا به نظر شما این توهین به کل جامعه نیست؛ آیا همه آلوده هستند و آلوده رفتار میکنند؟ به نظر من دادن آزادی های اجتماعی جلوی خیلی از انحرافات فکری و جنسی را میگیرد.
حالا آیا به نظر شما بهتر نیست به جای اینکه این همه زندگی را بر همسران و خواهران و مادران و دوستان خود تنگ کنیم؛ محیط را طوری سالم سازی کنیم که همه اقشار جامعه از آن مادر مذهبی که واقعا اعتقادات پاک و سالمی دارد تا آن کسی که مایل به داشتن حجاب نیست همه در کنار یکدیگر با داشتن احساس امنیت اجتماعی و شخصی در کنار یکدیگر زندگی کنند.
برای اینکه بتونم منظور خودم را بهتر برسونم مثالی میزنم : “ مگر غیر از این است که جامعه جهانی در حوزه لوجستیک و حمل و نقل شهری و بین شهری به این نتیجه رسیدند که نوع موتور ماشینها و میزان سوخت بالای آنها بسیار تولید آلودگی میکنند واین برای نسل فعلی و نسلهای بعدی میتواند بسیار مضر و مرگ آفرین باشد؛ پس به فکر چاره افتادند و دست به دست هم با استفاده از بهترین و زرنگ ترین مهندسین و مدیران؛ موتورهای طراحی کردند که مجهز به کاتالیزور بود و بعد فیلترهای مختلفی طراحی؛ ساخته و بر روی متور ماشینها نصب شدند تا هرچه بیشتر جلوی آلودگی را بگیرند. در سال 2011 میلادی هم میبینیم که با همت بالای مهندسین طراحی ماشین و خودرو ؛ کم کم ماشینهای نسل جدید دارند به سیستم سوخت الکرونیکی و حتی آبی و خورشیدی مجهز میشوند، و این یعنی از بین بردن هرچه بیشتر آلودگی محیط زیست و ایجاد یک فضای سالم برای فرزندان مان در نسل بعدی. “
این یک مثال کاملا قابل لمس بود برای اینکه به این نتیجه برسم که؛ به جای اینکه مردم را – به صورت عمومی و بر طبق مثال بالا – از سوار شدن بر اتومبیل نهی کنیم و به آنها به طور مثال گاری و خر و اسب و دوچرخه به عنوان آلترناتیو پیشنهاد کنیم!! – من با دوچرخه به عنوان یک وسیله سالم و ورزشی کاملا موافقم ولی منظور من کلی بود – ؛ بیاییم محیطی ایجاد کنیم که همه بتوانند در کنار هم و بدون داشتن مشکل با آزادی کامل زندگی کنند.
یک مثال دیگر؛ زمانی که من نوجوان بودم روزی با برادر کوچکم رفته بودیم استخر؛ زمان برگشتن از استخر ما در ایستگاه اتوبوس منتظر بودیم که یک خانم میان سالی از داخل مینی بوس گشت ارشاد ؛ رو به ما کرد و پرسید که چرا برادر 8 الی 9 ساله من شلوار کوتاه پوشیده است و این برای جامعه صحیح نیست و دیگران را تحریک میکند !!!!!!
میدونید من در جواب چی گفتم؟ گفتم : ” خانم محترم؛ شما اولا که هم سن مادر من هستید؛ دوما اینکه این بچه 8الی 9 سال بیشتر نداره که بخواد و یا بتونه کسی را تحریک کنه؛ سوم اینکه گیریم حتی یک آدم بزرگ بود و شلوار کوتاهش برای شما تحریک کننده بود؛ چرا نگاه میکنی ؟ چرا چشمت را درویش نمیکنی که تحریک نشی و اصلا کلا چرا خجالت از سنت نمیکشی؟ ”
این آن حیای چشم است که آن خانم چادر به سر و خیلی چادر به سرهای دیگر در وجودشان ندارند با اینکه از حجابشان یک میلیمتر موی سر پیدا نیست
در کشورهای پیشرفته غربی اروپایی و آمریکایی؛ کسی به خاطر داشتن حجاب به نشان داشتن سلامت روح و نفس مفتخر نمیشود و همینطور که زنان بی حجاب هم به بی حیا گری و یا هرزگی متهم نمی شوند. و میبینیم در همین جامعه غربی که 95% زنان بی حجاب هستند؛ زنان در موقعیتهای مختلف اجتماعی؛ فرهنگی هنری و سیاسی قرار میگیرند و میتوانند با استفاد از قدرت درونی خود، افتخاری برای خود و جامعه اطراف خود و گاها برای کشور خود کسب کنند.
مثال دیگری در مورد کشور افغانستان – با احترام به همه مردم افغانستان که زیبا هستند و عاشق انسان و انسانیت هستند و در راه پیشرفت کشور خود در تلاشند و در جنگ با سیاهی و عقب ماندگی طالبان بسیار هزینه پرداخته اند – این کشور سالها در دست طالبان بود و هنوز هم که هنوز هست از دست این گروه عقب مانده در امان نمانده است. هنوز هستند بسیار بسیار زنان افغانی که مجبور به استفاده از ” برقع ” هستند و یک نمونه آن را در عکس بالا میتوانید ببینید. در عین وجود چنین پوشش سفت و سختی میبینم که چه جفاهای در حق زنان افغان میشود؛ به آنها تجاوز جنسی میشود از آنها بیگاری میکشند و همانند یک وسیله از وسایل خانه با آنها برخورد میکنند. خیلی از همین زنان افغان که در برقع هم پیچیده شده اند در امان نیستند و به آنها تعرض میشود. در عکس بالا که من سال پیش بدستم رسیده است این جمله نوشته شده بود : ” زنانی که رویای خویش را می بافند… ”
پدرم همیشه به من میگفت : ” به قول خود حضرت محمد : هر چیزی حد وسطش مناسب و پسندیده است؛ بعد میگفت نه اینقدر جلو جلو برو که از جلو بام به پایین پرت بشی و نه اینقدر بترس و عقب عقب برو که؛ از اونور کله پا بشی، وسط را داشته باش و سعی کن متعادل زندگی کنی ”
با گذاشتن این عکس میخواهم به این نتیجه برسم که : ” داشتن حجاب و یا داشتن ریش به هیچ عنوان در هیچ کجای دنیا نمی تواند نشان آن باشد که آن شخص؛ شخص سالمی است و یا حتی مقدس است ؛ ما انسانها باید چشممان و چشم عقلمان حجاب داشته باشد؛ مهم این نیست که تمام پوشیده یا سرتا پا برهنه ویا نیمه برهنه باشیم؛ مهم این نیست که ریشمان را سه تیغه هر روز میتراشیم و ادوکلن میزنیم و یا ریش بلندی داریم و هرروز آن را مرتب شانه میکنیم؛ مهم این است که وقتی چشممان پاک نگاه کرد و حیا داشت و وقتی چشم عقلمان؛ روی از ناپاکی و پلشتی ها گرفت؛ آن زمان است که ما یک انسان با حجاب هستیم و من افتخار میکنم زمانی که چنین انسانهایی را در دور و بر خودم ودر جامعه میبینم.”
با احترام
